Dzień chłopaka

Dzień chłopaka…

30 września dniem…Chłopaka.

Co to dla Ciebie znaczy? Świętujesz?

Z mojej perspektywy to ciekawe, że jest Dzień Kobiet a my mamy dwa dni do świętowania – Dzień Mężczyzny i Dzień chłopaka – gdzie jest dzień dziewczyn?

I tak mnie naszło, czy to nie jest tak, że mężczyzna często bywa postrzegany jako duże dziecko i ta jego część ma swoje oddzielne święto? Mógłbym iść w tym kierunku jednak…każdy z nas ma swoje wewnętrzne dziecko, bez względu na płeć.

Słyszałem, czytałem że mężczyzna dobrze żeby zachował tę chłopięcą radość, ciekawość…a jak jest z kobietami? Co dorosłej kobiecie daje/może dać wewnętrzna dziewczynka? I dlaczego kobiety w ramach walki o równouprawnienie (kurwa, aż mi smutno jak to piszę – walka o równouprawnienie – dziękujemy, patriarchacie!) nie zwróciły uwagi również na tę nierówność (czy też niesprawiedliwość..).

O ile mam świadomość swojego wewnętrzna dziecka i jego potrzeb (tak, świadomość a nie zintegrowane – to proces i nie jest mi w nim łatwo) to dopuszczam często dziecięcą ciekawość i radość – to mi zdecydowanie pomaga, takie działanie z innego poziomu i jednocześnie uruchamia to braki małego Tymka, tę jego rozpacz, złość i smutek.

Dzisiaj miło mi się robi kiedy ktoś pamięta o tym dniu i z uśmiechem dziękuję to…nadal myślę, że te dni matki, ojca, mężczyzny, kobiety, chłopaka, miłości, uśmiechu, psa, kota, świnki morskiej i krowy z Milki są…z dupy. Jakbyśmy nie mogli po prostu każdego dnia świętować…Dnia Człowieka.

Dobrego czasu,

Tymoteusz